آیا محبت بیش از حد، فرزند را لوس و ننر بار می آورد

آیا محبت بیش از حد، فرزند را لوس و ننر بار می آورد؟

اگر والدین بیشتر نگرانِ کم توجهی به فرزندان خود، و کم نگران لوس شدن آنها بودند دنیا جای بهتری می شد. غالباً کودکان فراوانی می بینیم که دستخوش پرکاری والدین، خودخواهی آنها و یا مشغله های فکری بیش از حدشان بوده اند و درنتیجه نیازهایشان نادیده مانده است، ولی هرگز به کودکی که به خاطر محبت زیاد والدینش بدتر شده باشد برنخورده ایم. به هیچ وجه امکان ندارد کودک از محبت آسیب ببیند.آیا محبت بیش از حد، فرزند را لوس و ننر بار می آورد

 

 

اگر والدین بیشتر نگرانِ کم توجهی به فرزندان خود، و کم نگران لوس شدن آنها بودند دنیا جای بهتری می شد. غالباً کودکان فراوانی می بینیم که دستخوش پرکاری والدین، خودخواهی آنها و یا مشغله های فکری بیش از حدشان بوده اند و درنتیجه نیازهایشان نادیده مانده است، ولی هرگز به کودکی که به خاطر محبت زیاد والدینش بدتر شده باشد برنخورده ایم. به هیچ وجه امکان ندارد کودک از محبت آسیب ببیند.
چیزی که به عنوان لوس شدن کودک در ذهن ما است نتیجۀ ابراز محبت زیاد نیست، بلکه ناشی از دادن چیزهای دیگر به جای محبت به اوست، چیزهایی مثل چشم پوشی از خطا، انتظارات اندک و دادن چیزهای جورواجور.
وقتی والدین حدودی برای بچه ها قرار نمی دهند، یا انتظاراتشان از آنان را به خاطر مهربان جلوه دادن خودشان کم می کنند، و یا وقتی اسباب بازی یا غذا یا هدایا را جایگزین محبت یا توجه واقعی می کنند آنوقت کودکان آسیب می بینند.
واقعاً محبت بیش از حد چه معنایی دارد؟
در حقیقت اگر هر روز هم به فرزند خود بگویید دوستش دارید او آسیبی نمی بیند. اگر به او یادآوری کنید که برای شما منبع شادی و خوشبختی است گزندی به وی نمی رسد.
کودک بر اثر محبت فیزیکی، مراقبت و ستایش زیاد و صمیمانۀ شما که استحقاقش را هم داشته باشد صدمه نمی بیند. با این تصور که فرزندتان با هرگونه توجهی لوس می شود، جلوی عطوفت و محبت خود را نگیرید و سرد و بی اعتنا نباشید.
در قدیم معتقد بودند خودداری از ابراز محبت به کودکان می تواند به رشد شخصیت آنان کمک کند. شاید در زندگی شما کسی هست که به روش قدیمی تربیت کودکان اعتقاد دارد و شما را از مهربانی های زیاد نسبت به فرزندتان برحذر می دارد؟
اما ثابت شده که این طرز فکر قدیمی اشتباه است. در هزاران تحقیق، روانشناسان دربارۀ رابطۀ بین میزان ابراز محبت والدین به فرزندانشان و تعادل و سازگاری آنان بررسی به عمل آورده اند. در تحقیقات مربوط به روابط والدین با فرزندان، همواره متعادل ترین فرزندان در محیط های پر از عشق و محبت والدین بزرگ شده اند.
هنوز والدینی هستند که به این روش قدیمی پرورش فرزند اعتقاد دارند. بعضی از آنان معتقدند به این علت باید به بچه ها سخت گرفت که مهر و محبت زیاد او را شکننده می کند (این شیوۀ فرزندپروری مکتب ضربات سنگین نام دارد).
برخی دیگر فکر می کنند کودکانی که محبت فراوان از والدین خود می بینند ضعیف بار می آیند (این حرف را از پدرانی می شنوید که نگرانند محبت زیاد در مرد شدن و مردانگی پسرانشان اختلال ایجاد کند).
عدۀ دیگری هم بر این باورند که محبت، تحسین کردن، یا اهمیت دادن به فرزند، او را محتاج بار می آورد به این مفهوم که در بزرگسالی به طور غیر متعارف نیازمند توجه و مراقبت خواهد شد. آنها عقیده دارند که با نشان ندادن محبت، فرزندی تربیت می کنند که نیاز کمتری به محبت دارد.
در حقیقت عکس این عقیده درست است. وقتی بچه ها احساس کنند صادقانه دوستشان داریم طوری احساس امنیت می کنند که تقریباً همیشه بی نیاز می شوند.
درنتیجه، بزرگسالانی که از نظر عطوفت از همه نیازمندترند همان کسانی هستند که در دورۀ رشد از والدین خود محبت کافی ندیده اند و یا مهر و محبت والدینشان پایدار یا بی غل و غش نبوده است.
سالم ترین بزرگسالان و کسانی که قادرند محبت شان را به سایرین ابراز دارند، همیشه همان کسانی هستند که در کودکی، والدینشان به صورت بی قید و شرط و بی شبهه به آنها محبت داشته اند، نه آنهایی که مجبور بوده اند به محبتی ناقص تن بدهند.
تحقیق معروفی در این مورد که آیا والدین باید به گریه های نیمه شب فرزندانشان پاسخ بدهند یا نه، این نکته را به خوبی مشخص ساخت. برخلاف نظر کسانی که معتقدند تسکین دادن کودکی که گریه می کند تشویق کننده و تشدید کنندۀ گریه های او است، پژوهشگران به نتیجۀ وارونه ای رسیده اند.
کودکانی که به خاطر گریه های شبانه مورد توجه والدین خود قرار می گیرند، رفته رفته کمتر گریه می کنند. دلیل آن بسیار ساده است. علت گریۀ شبانۀ کودکان، این است که گرفتار ترس و وحشت می شوند. بنابراین وقتی آنها را تسلی می دهیم، باعث می شویم امنیت بیشتری احساس کنند و به همین خاطر بهتر بخوابند.
گریه های شبانۀ کودک در صورتی قطعاً ادامه می یابد که نیازهای عاطفی اش را ندیده بگیریم. اگر نمی خواهیم کودک را به صورت موجودی وابسته پرورش بدهیم نباید مهر و محبت و عطوفت خود را از او دریغ کنیم.
اینکه آیا اصلاً محبتی به فرزند خود نشان می دهیم یا نمی دهیم را نباید با نحوۀ نشان دادن محبت اشتباه گرفت. سرشار ساختن فرزند از نوازش و ستایش توجه و تاکید بر اینکه وقتی در کنارش هستید تا چه حد خوشحال هستید همگی خوب و درست است و هر چه بیشتر باشد، بهتر است.
اگر دلتان می خواهد می توانید برایش هدیه بخرید، او را به سفرهای تفریحی پر خرج ببرید، برایش غذاهایی را که دوست دارد تهیه کنید و امتیازات مخصوصی برایش قائل شوید؛ اما اینها همه به شرطی خوب است که تعادل در نظر گرفته شود و جایگزین ابراز مهر و محبت صادقانه نباشد. در غیر این صورت فقط خودتان را گول می زنید. بچه ها فرق بین دوست داشتن صادقانه و رشوه دادن را کاملاً می فهمند.
یوری برونفن روانشناس برجستۀ کودک می گوید: هر کودکی به حداقل یک بزرگسال نیاز دارد که دلبستۀ دیوانه وارش باشد. همین پیوند عاطفی است که کودکان را از نظر روانی سالم رشد می دهد. از اینکه دلبستگی و پایبندی دیوانه وار خود را به دختر یا پسرتان نشان دهید نگرانی نداشته باشید. وقتی ابراز مهر و محبت به فرزند خالصانه باشد، در ابراز آن افراط نکرده اید.

Related post

یک دیدگاه