ایجاد انگیزۀ کار و فعالیت در فرزندان

 کار یکی از بهترین وسایل تعلیم و تربیت اخلاقی در زندگی است. زیرا به‌وسیلۀ آن حس اطاعت و قانون‌شناسی و خویشتن‌داری و دقت و استقامت در نوجوانان و جوانان ایجاد می‌شود و آنان را برای انجام امور زندگانی بهتر تربیت و آماده می‌سازد.

کار یکی از بهترین وسایل تعلیم و تربیت اخلاقی در زندگی است. زیرا به‌وسیلۀ آن حس اطاعت و قانون‌شناسی و خویشتن‌داری و دقت و استقامت در نوجوانان و جوانان ایجاد می‌شود و آنان را برای انجام امور زندگانی بهتر تربیت و آماده می‌سازد.
کار قانون حیات آدمی است و به‌منزلۀ قاعده و دستوری می‌باشد که انسان‌ها را به‌سوی ترقی و تعالی سوق می‌دهد. قسمت اعظم عمر انسان برای گذراندن معیشت روزانه صرف می‌شود. یعنی چه بخوریم؟ چه بپوشیم؟ چه بخریم؟ بنابراین برای بهره‌مندی از زندگانی همه و همه باید به کاری مشغول باشند و اهمیت آن را باید از دوران کودکی ، به‌ویژه نوجوانی، در فرزند ایجاد کرد.
باید به کودک یاد داد که کار باآنکه ممکن است مانند بار گرانی بر دوش او سنگینی کند، ولی عامل تحرک و پویایی و کسب افتخار و عظمت می‌باشد. بنابراین بدون آن هیچ امری در عالم برایش انجام‌پذیر نخواهد بود تا کاری فراخور حال و مقام و شخصیت و دانش خود داشته باشد.
کار نوعی انگیزه است. یکی از وظایف اساسی والدین و مربیان ایجاد انگیزۀ کار در فرزند می‌باشد. برای ایجاد انگیزه انسان ترقی می‌کند، کمال می‌یابد، ثروتمند می‌شود، زندگی می‌کند و کسی که انگیزه نداشته باشد مانند خس و خاشاکی است که در دریای متلاطم زمان سرگردان می‌باشد.
برای اینکه فرزندتان موفق و کمال خواه پرورش یابد همیشه انگیزه‌های متعدد در او ایجاد کنید. انگیزه چون بمب اتم، وجود پر الکتریسیته و نیروی او را متحرک و پرنور می‌سازد. اصولاً همۀ انسان‌ها به انگیزه نیاز دارند تا به زندگی شادمانه و امیدوارانه ادامه دهند. بنابراین انگیزه‌های افراد انسانی گوناگون است ولی کسی نمی‌تواند بدون انگیزه و هدف زندگی کند.
نوجوانان و جوانان با ایجاد انگیزه استعدادهای بالقوه را به بالفعل تبدیل نموده و کمال می‌یابند. سستی و تنبلی برای فرزندان و نوجوانان و جوانان بلا و آفت است. همان‌طوری که آهن براثر زنگ از بین می‌رود و قدرت و مقاومتش را با آن صلابت از دست می‌دهد، بطالت و وقت‌گذرانی نیز قلب نوجوان و جوان را می‌خورد.
می‌گویند: زمانی که اسکندر ایران را فتح کرد، از تمدن بزرگ ایران‌زمین آگاه شد. دستور داد علت شکست ایرانیان را جویا شوند. گزارش کردند که بزرگ‌ترین عامل ضعف و سقوط ایرانیان آن عصر، همانا حس عیاشی و تن‌پروری وزندگی آلوده به بطالت و تنبلی نوجوانان و جوانانش بوده که علاقه‌ای به مبارزه نداشته‌اند.
پورتن در کتاب تشریح خون و اندوه می‌نویسد: بیکاری بلای مبرم مغز و بدن، موجب اصل شر و شیطنت، مادر خیانت و جنایات می‌باشد. نوجوان و جوان تنبل یا بیکار چگونه می‌تواند از خطا مصون باشد؟ بیکاری فکر به‌مراتب از بیکاری بدن بدتر و مضرتر می‌باشد. شعور و ادراکی که بیکاری و بدون استفاده بیفتد به‌منزلۀ زنگ روح و بلا و آفتی عظیم است.
به نوجوانان و جوانان توجه دهید که اگر مایل به آسایش و راحتی نفس خویش می‌باشد و به‌سلامت فکر و بدن خود علاقه دارد و می‌خواهد در آینده راحت و بافکر آرام زندگی کند باید انگیزه داشته باشد. تنبل همیشه برای خود عذر و بهانه‌ای آماده دارد. شخص تنبل باوجود بی‌میلی به کار مع‌ذلک در بهانه‌جویی و دلیل‌تراشی فعال عمل می‌کند و آمادگی او در برابر عذر و بهانه بیش از دیگران است.
از کودکی به فرزندتان تعلیم دهید که برای تحصیل سعادت و آسایش لازم است که دائم به کارهای مفید اشتغال داشته باشند. براثر بیکاری دچار عدم تعادل روحی و کسالت و اندوه و نگرانی می‌شوند. بیکاری و عدم اشتغال، مادر تمام بزهکاری نوجوانان و جوانان می‌باشد. کار و کوشش موجب ایجاد تجربه‌شده و مجموعۀ تجربه‌ها نردبان ترقی و تعالی انسان می‌باشند.
بنابراین کار و پیشه نوجوان و جوانان را تعلیم می‌دهد و او را آبدیده و آماده و مهیا می‌کند تا لیاقت و کفایت ذاتی خویش را به عرصۀ ظهور برساند. نفوذ تجربه‌های کاری و عادت به آن زیادتر از قریحه و ذوق طبیعی است. زیرا بر اثر کار نوجوان تجربه می‌اندوزد و از نتیجه و ثمره و کار خود لذت می‌برد.
بعضی معتقدند که نبوغ ذاتی باروح کوشش و عادت به کار موافقت ندارد. درحالی‌که چنین نیست و هرچه نبوغ و خلاقیت بیشتر باشد قدرت کار کردن افزایش می‌یابد و تجربه‌های ناشی از کار موجب بروز استعداد و نبوغ می‌گردد. زیرا در تمام ادوار عالم چیزی که سبب تقویت و پرورش طبایع انسانی گردیده است، همانا اشتغال دائمی به کار و آمیزش با اشخاص کوشا و کاردان بوده است. مثلاً بیشتر نویسندگان اولیۀ انگلستان اشخاصی بودند که به مشاغل اجتماعی پایین و در صنایع کار می‌کردند.
انگیزۀ کار را در نوجوانان و جوانان ایجاد کنید. زیرا عادت به کسب‌وکار نه‌تنها ذوق و فکر را از کارهای علمی و ادبی باز‌نمی‌دارد، بلکه بهترین وسیلۀ پرورش مغز و آماده ساختن آنان برای ایجاد خلاقیت و نبوغ می‌باشد.

Related post

یک دیدگاه