4737549 0903
مشاوره خرید
55265704 021
خدمات پس از فروش
یکی از مشکلات شایع در کودکان بالای سه سال، اختلال تمرکز در کودکان است. تصمیم گیری در مورد اینکه آیا کودک مبتلا به این اختلال است یا خیر، فرآیندی با چندین مرحله است. در واقع هیچ آزمایش مشخصی برای تشخیص کمبود توجه و اختلال تمرکز وجود ندارد و بسیاری از مشکلات دیگر مانند اختلالات خواب، اضطراب، افسردگی و انواع خاصی از ناتوانی های یادگیری می توانند علائم مشابهی داشته باشند. در این مقاله علائم کمبود توجه و تمرکز در کودکان و درمان آن را بررسی میکنیم.
کمبود توجه و تمرکز در کودکان
آکادمی اطفال آمریکا (AAP) توصیه می کند که ارائهدهندگان مراقبت های بهداشتی (متخصص اطفال، روانشناس یا روانپزشک کودک) از والدین، معلمان و سایر بزرگسالانی که از کودک مراقبت می کنند، در مورد رفتار کودک در محیط های مختلف، مانند خانه، مدرسه یا با همسالان سوال کنند، زیرا آن ها می توانند با کمی دقت علائم کمبود توجه و تمرکز در کودکان را شناسایی نمایند.
این اختلال اغلب با بی توجهی، ناآرامی، کاهش بازدهی در مدرسه و مشکلات اخلاقی و رفتاری مشخص می شود. DSM یا راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، معیارها و شاخص هایی را برای تشخیص این اختلال مشخص کرده است. حواس پرتی، منفی گرایی، لجبازی، عدم ثبات عاطفی و هیجان پذیری، پر تحرکی و پرخاشگری می تواند در زندگی روزمره کودک، روابط اجتماعی او با هم سن و سالان و همچنین در تحصیل مشکلات عمده ای ایجاد نماید. بنابراین باید در مورد علائم و نشانه های این اختلال آگاهی داشته باشید.
بیشتر بخوانید: مقابله با استرس کودکان
نشانه های تشخیص کمبود توجه و تمرکز در کودکان
DSM تاکید می کند که شش نشانه یا بیشتر، بی توجهی و عدم تمرکز در کودکان تا سن 16 سال، پنج نشانه یا بیشتر برای نوجوانان 17 سال و بالاتر و بزرگسالان، حداقل باید به مدت 6 ماه وجود داشته باشد و برای سطح رشد نامناسب است:
- از توجه دقیق به جزئیات کوتاهی می کند یا در کارهای مدرسه، محل کار یا سایر فعالیت ها اشتباه می کند.
- در حفظ توجه و تمرکز به وظایف یا فعالیت های بازی مشکل دارد. (به استثنا بازی های کامپیوتری)
- وقتی مستقیماً با او صحبت می شود، به نظر می رسد که نمی شنوند.
- اغلب دستور العمل ها را دنبال نمی کند، در انجام تکالیف مدرسه، کارهای روزمره یا وظایف در محل کار شکست می خورد و کارهای خود را نیمه کاره رها می نمایند (مثلاً تمرکز خود را از دست می دهد، از مسیرهای جانبی دور می شود).
- در رعایت نظم و برنامه ریزی انجام یک فعالیت (سازماندهی) مشکل دارند.
از انجام کارهایی که نیاز به تلاش ذهنی در مدت زمان طولانی دارند (مانند تکالیف مدرسه یا تکالیف) اجتناب می کند، دوست ندارد یا تمایلی ندارد. - اغلب چیزهای لازم برای کارها و فعالیت ها را گم می کند (مانند وسایل مدرسه، مداد، کتاب، ابزار، کیف پول، کلید، کاغذ بازی، عینک، تلفن همراه).
- در فعالیت های روزانه فراموش کارند.
میزان شیوع اختلال تمرکز در کودکان چه میزان است؟
بررسی های سیستماتیک نشان می دهد که یکی از شایع ترین و جدی ترین مشکلات عصبی رایج در سنین کودکی و نوجوانی، اختلال کمبود توجه و تمرکز است. در حال حاضر حدود 3 میلیون کودک در سراسر جهان برای مشکلات کمبود توجه و تمرکز از دارو استفاده می کنند. برآوردهای شیوع آماری (تشخیص بالینی یا ثبت شده) در سراسر جهان متفاوت است و در طول زمان افزایش یافته است.
با این حال این اختلال در اکثر کشورها، به ویژه در دختران و کودکان بزرگ تر، کم تر شناخته شده و کم تر تشخیص داده شده است، اغلب تا بزرگسالی ادامه می یابد و یک عامل خطر برای سایر اختلالات سلامت روان و پیامدهای منفی، از جمله موفقیت تحصیلی، مشکلات شغلی و روابط و جنایت است. شناخت و درمان به موقع کودکان مبتلا به مشکلات کمبود توجه و تمرکز، فرصتی برای بهبود نتایج بلند مدت فراهم می کند.
بیشتر بخوانید: 6 توصیه مهم برای والدین در تعامل با کودک بیش فعال
درمانی اختلال کم توجهی و تمرکز
هیچ درمان قطعی برای این اختلال وجود ندارد، اما درمان می تواند به کودکان در مدیریت علائم و بهبود عملکرد روزانه کمک کند. درمان اغلب شامل داروها، مداخلات رفتاری و یا ترکیبی از این دو است. نوع درمان انتخابی به علائم و نیازهای کودک بستگی دارد. کمبود توجه و تمرکز اغلب با یکی از این سه نوع دارو درمان می شود: محرک های روانی، داروهای ضد افسردگی یا داروهای غیر محرک. این داروها می توانند به کودکان مبتلا کمک کنند تا کمبود توجه و تمرکز خود را برای انجام وظیفه جبران و آن را حفظ کنند.
بیشتر بخوانید: بایدها و نبایدهای تنظیم هیجانات خلقی کودک
کلام آخر: اگر فکر می کنید که کودک شما علائم بیش فعالی یا اختلال کمبود توجه و تمرکز را دارد، مهم است که با پزشک کودک خود در مورد تشخیص آن صحبت کنید. درمان های مؤثری در دسترس هستند که می توانند به کودکانی که با بی توجهی دست و پنجه نرم می کنند، کمک کند و مداخله زود هنگام می تواند از تأثیر مخرب این اختلال بر زندگی آن ها جلوگیری کند.
برخی از والدین از نتیجه ی مرتبط با ارزیابی فرزندشان در خصوص این اختلال میترسند و آن را نوعی نقص محسوب می کنند؛ همان طور که گفتیم این مورد یک اختلال رفتاری رایج در دوران کودکی است. مهم است که با کودک خود صحبت کنید تا بداند هر کسی مهارت ها و تواناییهای متفاوتی دارد. با دریافت درمان، میتوانید به کودک خود کمک کنید تا مهارت ها و راه های جدیدی برای مقابله با علائم خود ایجاد کند.
